سلام چطوری؟  

دیروز تو مدرسه به مناسبت دهه فجر و ۲۲ بهمن جشن داشتیم.

این عکس پایینی یه پازل که واس نمایشگاه زحمتشو کشیدیم.

یکی از بچه ها این شکلاتهارو آورده بود واس جشن٬ وقتی آوردتش بهش گفتیم چه خبره این همه شکلات   .حالا عکس پایینیشو ببینین چه بلایی سرش آوردیم.

بدبخت٬ چش شده.ولی خوشمزه بود شکلاتش.

این یکیم که دیگه معلومه٬ قفسو به قول بچه ها نماد آزادی. چی کشیدیم تا این قفس آماده شد.

اینم یه مهتایبه که منفجر شده.

بد بخت هیچی ازش نمونده

شب از نيمه گذشته، روي زمين درازكشيده ام احساس سرما
مي كنم خودم را جمع مي كنم پلكهايم بسته است اما خواب
نيستم با خودم حرف مي زنم با خودم با تو و با او كه نميدانم
كجاست؟
آنقدر حرف مي زنم تا سرم سنگين مي شود شايد اگر حرفهاي
من كم مي شد مي توانستم مثل تو باشم مثل تو كه با خودت
حرف نمي زني مثل تو كه ذهنت از هر خيالي خالي است!
اما من حرف مي زنم نمي دانم چرا هر بار كه با خودم حرف مي زنم
صورتم خيس مي شود چشمهايم پياله مي شود نفسهايم
سنگين مي شود. فرقي نمي كندكجا باشم پشت يك چراغ
قرمز در امتداد يك پياده رو يا در خلوت خودم...
اين را هم نفهميدم كه چرا من با خودم حرف مي زنم و تو
نمي زني مثل خيلي چيزهاي ديگر كه هرگز نفهميدم!
اما ای كاش من هم مثل تو مي شدم.

: I WISH

          TO BUY YESTERDAY

TO BUY LAST YEAR

    TO BUY MY CHILDISH

BUT I ASK IMPOSIBLE